23 Ιουνίου θυμόμαστε τον Bobbie

Σαν σήμερα, 23 Ιουνίου, θυμόμαστε τον Bobbie, τον σκύλο που έγινε θρύλος για ένα από τα πιο εντυπωσιακά ταξίδια επιστροφής στην ιστορία.

Το 1923 οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονταν σε μια περίοδο μεγάλων αλλαγών. Τα αυτοκίνητα είχαν αρχίσει να γίνονται πιο προσιτά, όμως τα ταξίδια μεγάλων αποστάσεων εξακολουθούσαν να αποτελούν περιπέτεια. Οι περισσότεροι δρόμοι ήταν χωμάτινοι, τα βενζινάδικα αραιά και οι διαδρομές μέσα από βουνά, πεδιάδες και μικρές πόλεις απαιτούσαν υπομονή και αντοχή.

Σε αυτή την Αμερική ζούσε η οικογένεια Brazier στο Silverton του Oregon. Ο Frank και η Elizabeth Brazier είχαν δύο κόρες, τη Nova και τη Leona, και έναν σκύλο που θεωρούσαν μέλος της οικογένειας. Ήταν ο Bobbie, ένα αρσενικό μίγμα Scotch Collie και English Shepherd, με κοντή ουρά, έντονο βλέμμα και ιδιαίτερα ήρεμο χαρακτήρα.

Το καλοκαίρι του 1923 οι Brazier αποφάσισαν να ταξιδέψουν μέχρι την Indiana για να επισκεφθούν συγγενείς. Ο Bobbie ακολούθησε φυσικά το ταξίδι. Κανείς δεν φανταζόταν ότι αυτή η απόφαση θα τον έκανε διάσημο σε ολόκληρο τον κόσμο.

Κατά τη διάρκεια μιας στάσης στην πόλη Wolcott της Indiana, ο Bobbie χάθηκε. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες της οικογένειας, ο σκύλος βρέθηκε αντιμέτωπος με άλλα αδέσποτα και έτρεξε να ξεφύγει. Ο Frank Brazier τον ακολούθησε αμέσως, όμως μέσα σε λίγα λεπτά ο Bobbie είχε εξαφανιστεί.

Η οικογένεια έμεινε στην περιοχή περισσότερο απ' όσο είχε προγραμματίσει. Αναζήτησαν τον σκύλο στους δρόμους της πόλης, ρώτησαν κατοίκους, έβαλαν αγγελίες και υποσχέθηκαν αμοιβή σε όποιον τον έβρισκε. Οι μέρες περνούσαν και ο Bobbie δεν εμφανιζόταν.

Τελικά οι Brazier πήραν τη δύσκολη απόφαση να επιστρέψουν στο Oregon χωρίς αυτόν.

Για τους επόμενους μήνες, ο Bobbie θεωρούνταν χαμένος.

Η οικογένεια είχε σχεδόν χάσει κάθε ελπίδα όταν, στις 15 Φεβρουαρίου 1924, συνέβη κάτι που κανείς δεν περίμενε.

Ένα σκυλί εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά στο σπίτι τους.

Ήταν αδύνατο.

Το τρίχωμά του ήταν γεμάτο κόμπους.

Τα πόδια του ήταν φθαρμένα.

Είχε ουλές και σημάδια από πολύμηνη περιπλάνηση.

Όμως ήταν ο Bobbie.

Η οικογένεια τον αναγνώρισε αμέσως και ο σκύλος ανταποκρίθηκε με τον ίδιο ενθουσιασμό. Είχε περάσει περίπου έξι μήνες μακριά από το σπίτι του.

Η είδηση διαδόθηκε γρήγορα.

Η απόσταση ανάμεσα στην Indiana και το Oregon ξεπερνά τα 4.000 χιλιόμετρα. Αν ο Bobbie είχε διανύσει ολόκληρη τη διαδρομή, τότε είχε πραγματοποιήσει ένα από τα μεγαλύτερα ταξίδια που είχαν ποτέ αποδοθεί σε σκύλο.

Οι εφημερίδες άρχισαν να γράφουν για τον «Bobbie the Wonder Dog», τον Θαυματουργό Σκύλο.

Δημοσιογράφοι επισκέπτονταν το Silverton για να τον δουν από κοντά. Χιλιάδες άνθρωποι έστελναν γράμματα στην οικογένεια Brazier, ενώ αρκετοί ισχυρίζονταν ότι είχαν συναντήσει έναν εξαντλημένο collie κατά μήκος της διαδρομής και του είχαν προσφέρει φαγητό ή προσωρινό καταφύγιο.

Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει με βεβαιότητα τι ακριβώς συνέβη.

Το 1923 δεν υπήρχαν GPS, κάμερες ή συστήματα παρακολούθησης. Δεν γνωρίζουμε ποια διαδρομή ακολούθησε ο Bobbie ούτε αν ταξίδεψε ολόκληρη την απόσταση μόνος του.

Γνωρίζουμε όμως ότι χάθηκε στην Indiana και ότι έξι μήνες αργότερα βρέθηκε στο Oregon.

Αυτό από μόνο του ήταν αρκετό για να μετατρέψει την ιστορία του σε θρύλο.

Τα επόμενα χρόνια ο Bobbie έγινε μία από τις πιο γνωστές ζωικές προσωπικότητες της Αμερικής. Εμφανίστηκε σε εφημερίδες από όλη τη χώρα, έγινε θέμα στο Ripley's Believe It or Not! και πρωταγωνίστησε στη βωβή ταινία The Call of the West.

Χιλιάδες παιδιά έμαθαν την ιστορία του στο σχολείο.

Οι εφημερίδες τον παρουσίαζαν ως παράδειγμα αφοσίωσης και επιμονής.

Κάποιοι επιστήμονες προσπάθησαν να εξηγήσουν πώς ένας σκύλος μπορεί να προσανατολιστεί σε τόσο μεγάλες αποστάσεις. Άλλοι παρέμειναν επιφυλακτικοί και θεώρησαν ότι πιθανότατα βοηθήθηκε από ανθρώπους στην πορεία.

Η αλήθεια ίσως να μη γίνει ποτέ γνωστή.

Το βέβαιο είναι ότι ο Bobbie δεν ήταν ο μόνος σκύλος που επέστρεψε κάποτε στο σπίτι του.

Ήταν όμως ο πρώτος που το έκανε σε μια εποχή όπου ολόκληρη η Αμερική μπορούσε να διαβάσει την ιστορία του και να τη μετατρέψει σε θρύλο.

Ο Bobbie πέθανε το 1927, σε ηλικία περίπου έξι ετών. Τάφηκε στο Oregon και μέχρι σήμερα ο τάφος του διατηρείται. Κάθε χρόνο διοργανώνονται εκδηλώσεις στη μνήμη του, ενώ η ιστορία του εξακολουθεί να αναφέρεται ως ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια και μία από τις πιο εντυπωσιακές ιστορίες στην ιστορία των σκύλων.

Περισσότερο από έναν αιώνα αργότερα, οι άνθρωποι εξακολουθούν να αναρωτιούνται πώς τα κατάφερε.

Ίσως να μην το μάθουμε ποτέ.

Αλλά ίσως αυτό να είναι και ο λόγος που η ιστορία του Bobbie εξακολουθεί να μας γοητεύει. Δεν είναι μόνο μια ιστορία για έναν σκύλο που χάθηκε.

Είναι μια ιστορία για ένα ζώο που, με έναν τρόπο που ακόμη δεν μπορούμε να εξηγήσουμε πλήρως, βρήκε τον δρόμο της επιστροφής